Հարցազրուցման ընթացքում ես անդրադարձի մեր հասարակության մի կարևոր առանձնահատկության, որը, իմ կարծիքով, հակված է արվեստագետներին արժևորելու և գնահատելու միայն նրանց մահից հետո։ Ես նկատել եմ, որ մեր ազգը, կարելի է ասել, «մեռել գզող» է։ Մարդիկ 5 օր սգում են, հետո՝ «տաշիի՜»։ Այս վերաբերմունքը, իմ կարծիքով, ոչ միայն վնասում է արվեստին, այլև ինքնին հասարակությանը։
Անդրադարձի նաև այն իրավիճակներին, երբ ոլորտում աշխատող արտիստները ստեղծում են ոչ բարձր որակով աշխատանքներ՝ դրանք արդարացնելով «օրվա հաց ենք վաստակում» արտահայտությամբ։ Ես առաջարկել եմ այսպիսի մոտեցում ունեցողներին ֆինանսական օգնություն տրամադրել՝ ազատելով նրանց ֆինանսական սեղմություններից, սակայն պահանջելով, որ նրանք այլևս զբաղվեն այդ ոլորտով։ Իմ խոսքն էր՝ «Տղերք, ձեր քոռ կոպեկի համար մի ամբողջ սերնդի ինտելեկտի վիզը կտրում եք, մի՛ արեք»։
Հաղորդման ընթացքում քննարկեցինք նաև մեր օրերում կազմակերպվող մրցանակաբաշխություններն ու ոլորտի առկա բացերը, ինչպես նաև երիտասարդ ստեղծագործողների ձգտումները։
